شگفتا!

وقتی که بود نمی دیدم

وقتی که می خواند نمی شنیدم.

وقتی دیدم که نبود

وقتی شنیدم که نخواند.

چه غم انگیز است...

وقتی چشمه ای سرد و زلال

در برابرت

می جوشد

و می نالد

و می خواند

و تو تشنه ی آتش باشی و نه آب.

و چشمه که خشکید

چشمه که از آن آتش که تو تشنه ی آن بودی

بخار شد و به هوا رفت.

و آتش کویر را تافت

ودر خود گرفت

تو تشنه ی آب گردی و نه آتش

و بعد عمری گداختن

از غم نبودن کسی که تا بود

از غم نبودن تو می گداخت.

و اکنون تو با مرگ رفته ای و من

تنها به امید دم می زنم

که با هر نفس گاهی به تو نزدیک تر می شود!

و این زندگی من است...

زندگی من است.